2012 ഏപ്രിൽ 6, വെള്ളിയാഴ്‌ച

കവിത: നിലാവും നീയും

നിലാവിന്,
നിന്‍റെ മുഖകാന്തിയാണെന്ന്
കാതില്‍ ഞാനോതിയതും
നാണത്തില്‍ നിന്‍ മുഖം ചുവന്നതെന്തേ?

നിലാവിന്,
നിന്‍റെ ഹിമസ്പര്‍ശമാണെന്ന്
അന്ന് ഞാന്‍ ചൊല്ലിയതും
നിന്‍ തളിര്‍ വിരല്‍  കൊണ്ടെന്‍റെ
നെഞ്ചിലെ തന്ത്രിയില്‍
പുളകങ്ങള്‍ ചേര്‍ത്തതെന്തേ?

നിലാവിന്,
നിന്‍റെ മൃദു സ്മേരമാണെന്ന്
പിന്നെ ഞാന്‍ ചൊല്ലിയതും
നിന്‍ ചെമ്മലര്‍ ചുണ്ടിന്‍
ഞൊറിവൊന്നുലച്ചൊരു
പുഞ്ചിരി പൂത്തതെന്തേ?

നിലാവിന്,
നിന്‍റെ ലയ ഭംഗിയാണെന്ന്
പിന്നെ ഞാന്‍ ചൊല്ലിയതും
നിന്‍ പൊന്നരയില്‍
മൃദു തെന്നലിളക്കി
അങ്ങകലെ പറന്നതെന്തേ?

നീ... 

 അകലെ നിലാവില്‍ മറഞ്ഞതെന്തേ?

2 അഭിപ്രായങ്ങൾ: